น้ำท่วมก็ต้องหยุดงานสร้างบ้านไว้ก่อน

น้ำท่วมหยุดงานสร้างบ้าน
     เมื่อเดือนที่แล้ว(พ.ย.2554)ก็ต้องหยุดงานสร้างบ้านไปครับ สาเหตุก็เนื่องมาจากมหันตภัยน้ำท่วมนี่ละครับ ตัวผมก็ยุ่งไปหมด ทั้งเรื่องการหาที่อยู่ชั่วคราว อาหารการกิน การเดินทาง ลำบากไปหมด (บ้านผมอยู่เขตคลองสามวา ตัวหมู่บ้านที่ผมอยู่น้ำท่วมไม่ถึงเพราะเป็นโครงการใหม่เขาถมที่ไว้สูง แต่ถนนรอบๆนี่ก็ท่วมประมาณหัวเข่า) เลยไม่ได้เข้ามาอัพเดทบล็อก วันนี้ก็เลยจะมาเล่าประสบการณ์จากเหตุการณ์น้ำท่วมครับ เกิดมาจนป่านนี้ก็เพิ่งเคยพบเคยเห็น ข้าวยากหมากแพง หาซื้อกินก็ลำบาก ขนาดเข้าร้านเซเว่นฯยังแทบไม่มีอะไรให้ซื้อ ลองคิดดูครับ น้ำมันจะเติมรถก็ยังแทบไม่มี ปั๊มก็ปิด

ยิ่งวัสดุก่อสร้างนี่ยิ่งแล้วใหญ่ ร้านรวงปิดหมด โดนน้ำหมด การขนส่งนี่หยุดหมด ยิ่งงานของผมเป็นงานก่อสร้างก็ต้องพลอยหยุดไปด้วยเพราะไม่มีวัสดุสำหรับก่อสร้าง ช่วงก่อนที่น้ำจะเข้าก็ยังทำงานอยู่ปกติ(ช่วงปลายเดือนตุลาคม 2554)แต่ว่าหาซื้อทรายแทบไม่ได้แล้ว เขากว้านซื้อไปใส่กระสอบทำพนังกั้นน้ำกันหมด สรุปก็คืองานสร้างบ้านที่ผมคุมงานอยู่ก็ต้องหยุดไว้ก่อน คนงานหรือช่างก็อพยพหนีกลับต่างจังหวัดกันไปหมด

ข้าวของก็ขึ้นราคา อย่างทรายหยาบปกกติถุงละ 25-30 บาท เขาก็มาขายกันถุงละ 50 บาท อิฐบล็อกปกติก้อนละ 4 บาทก็ขายกันก้อนละ 15 บาท แต่คนก็ต้องซื้อนะครับเพราะมันจำเป็น ต้องเอาไปกั้นไม่ให้น้ำเข้าบ้าน อะไรที่เกี่ยวกับการใช้กับน้ำท่วมที่คนจำเป็นต้องใช้นี่ฉวยโอกาสขึ้นราคาหมดเลย ขนาดผมเดินลุยน้ำออกมาปากซอยแวะร้านโชว์ห่วยซื้อเอ็ม150 ขวดหนึ่งยังขึ้นราคาขวดละ 2 บาท ไม่รู้มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย(ไม่รู้เขาขายได้ไงน้ำท่วมร้านถึงเข่า)

ตัวผมเองก็ต้องไปทำงานครับพราะต้องไปช่วยเขาบล็อกน้ำ,สูบน้ำ ไม่ให้ท่วมบ้านในโครงการทั้งส่วนที่มีผู้อยู่อาศัยแล้วและส่วนที่สร้างบ้านใหม่ยังไม่เสร็จก็เหนื่อยครับยกกระสอยทราย ย้ายเครื่องสูบน้ำ ฯล เวลาจะไปทำงานก็โบกรถ(เพราะรถที่วิ่งได้ต้องเป็นรถใหญ่หรือรถที่ยกสูง) มันส์จริงๆต้องลุ้นว่าเขาจะจอดรับมั้ย แต่จริงๆแล้วจอดรับทุกคันครับที่ผมโบกไม่เคยมีคันไหนที่ไม่จอด ทั้งรถส่วนตัวหรือรถบริการฟรีจากหน่วยงานของรัฐหรือบริษัทเอกชนต่างๆ เช่น รถทหาร,รถ ข.ส.ม.ก,รถบรรทุกของบริษัทฯหรือโครงการบ้านจัดสรรต่างๆ ฯล ได้เห็นน้ำใจของคนไทยซึ้งใจจริงๆครับ เป็นรสชาติชีวิตที่ต้องจดจำไปอีกนาน…ครั้งหนึ่งในชีวิต(ในเมืองหลวง)

เดือนพฤศจิกายน 2554 เดือนนี้ทั้งเดือนผมเดินทางไปทำงานแทบไม่ต้องเสียค่าพาหนะเลย รถส่วนตัวก็ไม่ได้ใช้เพราะมันไปไหนไม่ได้นั่นเอง เดือนนี้ผมมีเงินเหลือ…ฮา !!!

มีเรื่องที่ผมนึกทีไรก็รู้สึกขำทุกที(ผมขำของผมคนเดียว)ด้วยความที่ผมต้องเดินทางผ่านถนนสุขาภิบาล 5 ทุกวัน ซึ่งถนนเส้นนี้ท่วมสุดๆตลอดทั้งเส้น มองลงไปบนถนนมีทั้งรถ, มีทั้งเรือ, มีทั้งแพ, เรือดัดแปลงติดพัดลมเหมือนเครื่องร่อน ฯล วิ่งสวนกันอีนุงตุงนังไปหมด นึกในใจนี่มันถนน หรือคลอง หรือว่าแม่น้ำกันแน่ บวกกับเสียงตะโกนด่าเมื่อคลื่นน้ำไปกระแทกโดนชาวบ้านที่กำลังลุยน้ำ,เห็นยายคนหนึ่งเดินลุยน้ำข้ามถนนตัดหน้ารถที่ผมโดยสารอยู่อีกฟากหนึ่งมีเรือวิ่งสวนมา ไหนจะหลบรถไหนจะระวังเรือ นึกลุ้นเอาใจช่วยแกให้ปลอดภัย โอ…โลกหนอ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้!

ตอนนี้ต้นเดือน ธ.ค.2554 น้ำก็ลดลงไปเยอะแล้ว รถราก็เริ่มสัญจรกันได้บ้างแล้ว ผมก็ได้กลับมาทำงานตามปกติ ก็คือเร่งงานสร้างบ้าน ที่ค้างไว้ก่อนน้ำท่วมเพื่อให้เสร็จโดยเร็วหลังจากหยุดไปเดือนกว่าๆ ก็กำลังตามผู้รับเหมาและช่างให้กลับมาทำงาน เดี๋ยวถ้ามีอัพเดทเทคนิคต่างๆในงานก่อสร้างผมจะทะยอยเอามาลงให้ดูครับ….

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.